امی پولر و یکی از بهترین مصاحبه‌های تاریخ با پل مک‌کارتنی

پل مک‌کارتنی در طول دوران حرفه‌ای پربار خود مصاحبه‌های بی‌شماری انجام داده است، اما دلیل خاصی وجود دارد که طرفداران از حضور او در جدیدترین قسمت برنامه «گود هنگ با امی پولر» به وجد آمده‌اند. در طول گفت‌وگوی بیش از یک ساعته آن‌ها، مک‌کارتنی به طرز چشمگیری آرام و بی‌پرده است و به وضوح تحت تأثیر پولر قرار گرفته است؛ شخصیتی جذاب که با سبک مصاحبه متفکرانه و آماده‌اش همراه شده است. نتیجه این مصاحبه، یکی از صریح‌ترین و آشکارترین پرسش و پاسخ‌های مک‌کارتنی در سال‌های اخیر است که به همه چیز از بیتلز و رابطه‌اش با موسیقی گرفته تا زندگی شخصی و برنامه صبحانه‌اش می‌پردازد.

در یک لحظه، مک‌کارتنی در حالی که به یاد همسر فقیدش، لیندا، می‌افتد، اشک می‌ریزد. در لحظه‌ای دیگر، او در حین تقلید از موسیقی مدرن، یک رقص تیک‌تاک ساختگی انجام می‌دهد. به عنوان یک امتیاز اضافی، در این قسمت دختر مک‌کارتنی، استلا، نیز حضور دارد که شوخ‌طبعی خاص خود را دارد و نگاهی نادر به رابطه پدر و دختری آن‌ها و اینکه بزرگ شدن به عنوان یک مک‌کارتنی چگونه بوده است، ارائه می‌دهد.

در ادامه می‌توانید برخی از نکات مهم را بیابید، اما تماشای کامل این قسمت واقعاً ارزشش را دارد. آفرین به پولر برای مدیریت فشار مصاحبه با یکی از اعضای بزرگترین گروه تاریخ و موفقیت در آن.

احساساتی شدن هنگام صحبت درباره همسر فقیدش لیندا

«اگر در یک مهمانی شام بودید و کسی گوشت می‌خورد، لیندا به او ایراد می‌گرفت: ‘می‌دانی چه می‌خوری؟’»

«او دیدگاه دیزنی‌مانندی نسبت به حیوانات داشت. اگر قورباغه‌ای را در باغ می‌دیدیم، آن را برمی‌داشت و طوری نگه می‌داشت که به آن آسیبی نرساند. حتی به یک قورباغه می‌گفت: ‘مامان دوستش دارد.’»

رابطه فعلی او با جان، جورج و رینگو

«من یک طرفدارم. هرچه جلوتر می‌رویم، بیشتر طرفدار می‌شوم. من یک طرفدار بیتلز هستم. چیزی را که انجام دادیم می‌شنوم و به یاد می‌آورم که آن را با جان نوشتم و فکر می‌کنم: ‘وای، چقدر خوش‌شانس بودم که با کسی نشستم و نوشتم و او اتفاقاً جان لنون بود.’ و فکر می‌کنم او هم همین را در مورد من فکر می‌کند.»

«هرچه بیشتر به آن‌ها فکر می‌کنم، بیشتر طرفدارشان می‌شوم.»

آیین قبل از نمایش مک‌کارتنی

«بلند می‌شوم و صبحانه می‌خورم. واقعاً خسته‌کننده است، همیشه یکسان است: کمی غلات، نه زیاد. توت‌ها، پنج تمشک، باید پنج تا باشد. یک مشت بلوبری که داخلش گذاشته شده، و یک توت‌فرنگی که آن را خرد می‌کنم… کمی گردو و کشمش اضافه می‌کنم.»

«صبح‌ها، فقط آب، بدون کافئین. من زیاد اهل قهوه نیستم؛ من انگلیسی هستم! شاید یک قهوه در اواسط روز.»

درباره موسیقی مدرن

«بیلی آیلیش باحال است، اما فکر نمی‌کنم دلم بخواهد آهنگ‌های او را نوشته باشم. بسیاری از آهنگ‌های امروزی آهنگ‌های جدایی هستند، و من ازدواج کرده‌ام!»

«در گذشته، آرزو می‌کردم آهنگ ‘Just the Way You Are’ بیلی جوئل را نوشته بودم. همیشه فکر می‌کردم این نوع آهنگی است که احساس می‌کردم می‌توانستم بنویسم.»

«امروزه، برخی از [آهنگ‌های محبوب] بسیار پیش پا افتاده هستند… و بعد باید [رقص تیک‌تاک را با آن] انجام دهید.»

نکته: مک‌کارتنی واقعاً یک رقص تیک‌تاک را تقلید می‌کند.

او هنوز هم دوست دارد با دیلن همکاری کند، اما هنوز هم از او می‌ترسد

«من بیش از حد عصبی هستم که به او زنگ بزنم!»

او در ماشینش به کانال بیتلز گوش می‌دهد

«آن‌ها یک کانال بیتلز در سیریوس دارند… و راننده من می‌داند که باید آن را روشن کند. کانال خوبی است.»

«او یکی [آهنگ] را زیاد کرد چون من عنوانش را به یاد نمی‌آوردم. فکر کردم: ‘این چیست؟’ و وقتی پخش شد، حتی آهنگ را هم به یاد نمی‌آوردم! خیلی سریع آمد و رفت. اما بسیاری از آن‌ها، مانند ‘Mull of Kintyre’، خاطرات بسیار قوی‌ای از آن‌ها دارم.»

او نگران نحوه به تصویر کشیده شدنش در فیلم‌ها، از جمله در فیلم‌های بیوگرافی آینده بیتلز سام مندس است

«[بیتلز] همه هم‌قد بودند، و رینگو کمی کوچک‌تر بود. اگر به عکس‌ها نگاه کنید، همه هم‌قد هستیم!»

«سام تیلور-جانسون فیلمی به نام ‘پسر هیچ‌جا’ ساخت، و شخصیت جان، که او بعداً با او ازدواج کرد، در فیلم از من بزرگ‌تر است. شخصیت من کمی ضعیف و کوچک‌تر از جان است، و جان مرا به زمین می‌اندازد! گفتم: ‘سام، این درست نیست!’ و تنها توضیح او این بود: زوم اپک ‘این یک فیلم است؛ یک مستند نیست.’»

«و حدس بزنید چه؟ [پل مسکال، که نقش مک‌کارتنی را بازی می‌کند] از پسری که نقش جان را بازی می‌کند [در فیلم‌های بیوگرافی بیتلز] کوچک‌تر است! به [کارگردان] سام [مندس] گفتم: ‘فقط یک چیز هست که باید به شما بگویم: پل کمی کوچک است.’»

«سام عکسی از فیلمبرداری برایم فرستاد که در آن از گذرگاه ابی رود عبور می‌کردند، و شخصیت پل به وضوح کوچک‌تر است. بنابراین به او پیام دادم: ‘این کار را نکن! گفتی که نمی‌کنی.’ او گفت: ‘نه، اشکالی ندارد، فقط الگوی قدم زدن است.’ و سپس یکی دیگر برایم فرستاد که در آن هم‌قد بودند!»

پاسخ‌های سریع

بهترین دهه برای موسیقی؟ دهه ۶۰

اگر حیوان بودید، چه حیوانی می‌شدید؟ اسب

آهنگ مورد علاقه شما که نوشته‌اید؟ «اینجا، آنجا و همه جا»

آهنگ مورد علاقه نانسی از شما؟ «روزهایی که پشت سر گذاشتیم»

آخرین کنسرتی که رفتید؟ برندی کارلایل

اعلام جزئیات رویدادهای بوستون گروه دراپ‌کیک مورفیز برای روز سنت پاتریک ۲۰۲۷

گروه دراپ‌کیک مورفیز، چند هفته پس از اعلام تور روز سنت پاتریک ۲۰۲۷ خود، جزئیات «رویدادهای خانگی بوستون» سالانه و چند روزه خود را که به پایان این تور منجر خواهد شد، منتشر کرد.

این «رویدادهای خانگی بوستون» شامل چهار اجرا در سالن موسیقی ام‌جی‌ام در فنوی از ۱۲ تا ۱۴ مارس (که شامل یک کنسرت ماتینه با صدای کم برای کودکان در تاریخ ۱۳ مارس است) و همچنین یک کنسرت در سالن سیتزن هاوس آو بلوز در خود روز سنت پاتریک (۱۷ مارس) می‌شود.

پیش‌فروش هنرمندان برای تاریخ‌های بوستون از چهارشنبه، ۱۴ اکتبر، ساعت ۱۰ صبح به وقت منطقه زمانی شرقی آغاز می‌شود و فروش عمومی از جمعه، ۱۶ اکتبر، ساعت ۱۰ صبح به وقت منطقه زمانی شرقی شروع خواهد شد.

پیش از اجراهای بوستون، دراپ‌کیک مورفیز تور روز سنت پاتریک خود را که اخیراً اعلام شده بود، آغاز خواهد کرد. این تور از ۵ فوریه در آلبوکرکی، نیومکزیکو آغاز شده و پس از عبور از ونکوور، دیترویت، مونترال، بروکلین و شهرهای دیگر، در ۱۱ مارس در پورتلند، مین به پایان می‌رسد.

اعلام جزئیات رویدادهای بوستون گروه دراپ‌کیک مورفیز برای روز سنت پاتریک ۲۰۲۷

برنامه‌ اجراهای بوستون به شرح زیر است:

  • جمعه، ۱۲ مارس: سالن موسیقی ام‌جی‌ام در فنوی با حضور دراپ‌کیک مورفیز، فیدلهد، ویزدم این چینز
  • شنبه، ۱۳ مارس ساعت ۱۴:۰۰: «کنسرت کوچک برای کودکان» + ملاقات و خوش‌وبش در سالن موسیقی ام‌جی‌ام در فنوی با حضور دراپ‌کیک مورفیز، به نفع صندوق کلاداغ
  • شنبه، ۱۳ مارس: سالن موسیقی ام‌جی‌ام در فنوی با حضور دراپ‌کیک مورفیز، هوم فرانت، اسپریچوال کرمپ؛ سیتیزنز
  • یکشنبه، ۱۴ مارس ساعت ۱۶:۰۰: نمایش «این د راند» در سالن موسیقی ام‌جی‌ام در فنوی با حضور دراپ‌کیک مورفیز، برایان فالون، بن نیکولز، جسی آهرن
  • چهارشنبه، ۱۷ مارس: سیتزن هاوس آو بلوز با حضور دراپ‌کیک مورفیز، د امیزینگ رویال کراونز، رد راکرز، لیبرتی اند جاستیس، رسترینینگ اوردر

لیست کامل تاریخ‌های تور ۲۰۲۷ دراپ‌کیک مورفیز، شامل اجراهای بوستون، به شرح زیر است:

اعلام جزئیات رویدادهای بوستون گروه دراپ‌کیک مورفیز برای روز سنت پاتریک ۲۰۲۷

  • ۰۲/۰۵ – آلبوکرکی، نیومکزیکو
  • ۰۲/۰۶ – تمپه، آریزونا
  • ۰۲/۰۷ – دل مار، کالیفرنیا
  • ۰۲/۰۹ – آناهیم، کالیفرنیا
  • ۰۲/۱۰ – ساکرامنتو، کالیفرنیا
  • ۰۲/۱۲ – ونکوور، بریتیش کلمبیا
  • ۰۲/۱۳ – خودرو پنتیکتون، بریتیش کلمبیا
  • ۰۲/۱۴ – کلگری، آلبرتا
  • ۰۲/۱۶ – ادمونتون، آلبرتا
  • ۰۲/۱۷ – ساسکاتون، ساسکاچوان
  • ۰۲/۱۸ – وینیپگ، مانیتوبا
  • ۰۲/۱۹ – وینیپگ، مانیتوبا
  • ۰۲/۲۱ – گرین بی، ویسکانسین
  • ۰۲/۲۲ – فورت وین، ایندیانا
  • ۰۲/۲۳ – لکسینگتون، کنتاکی
  • ۰۲/۲۴ – گرند رپیدز، میشیگان
  • ۰۲/۲۶ – دیترویت، میشیگان
  • ۰۲/۲۷ – لندن، انتاریو
  • ۰۳/۰۱ – تورنتو، انتاریو
  • ۰۳/۰۲ – اتاوا، انتاریو
  • ۰۳/۰۳ – کبک سیتی، کبک
  • ۰۳/۰۴ – کبک سیتی، کبک
  • ۰۳/۰۵ – مونترال، کبک
  • ۰۳/۰۷ – بروکلین، نیویورک
  • ۰۳/۰۸ – ویلمینگتون، دلاور
  • ۰۳/۱۰ – اسپرینگفیلد، ماساچوست
  • ۰۳/۱۱ – پورتلند، مین
  • ۰۳/۱۲ – بوستون، ماساچوست
  • ۰۳/۱۳ – بوستون، ماساچوست (کنسرت کوچک برای کودکان)
  • ۰۳/۱۳ – بوستون، ماساچوست
  • ۰۳/۱۴ – بوستون، ماساچوست
  • ۰۳/۱۷ – بوستون، ماساچوست

بازگشت بری منیلو به صحنه وگاس با برونشیت متوقف شد

اقامت هنری بری منیلو در لاس وگاس، پس از تنها یک اجرای کامل، با مانع دیگری روبرو شد. این خواننده ۸۳ ساله مجبور شد کنسرت خود را در «وست‌گیت لاس وگاس ریزورت و کازینو» در جمعه شب، تنها پس از دو آهنگ، نیمه‌کاره رها کند و متعاقباً اجرای برنامه‌ریزی شده شنبه شب خود را نیز لغو کرد. نماینده منیلو به «ورایتی» اعلام کرد که او در حال مبارزه با برونشیت است.

در دسامبر ۲۰۲۵، منیلو پس از تشخیص سرطان ریه، تعدادی از تاریخ‌های تور خداحافظی خود در آمریکا را به تعویق انداخت. یک دوره نقاهت طولانی او را مجبور کرد تا نمایش‌های بیشتری خرید غذا و همچنین آغاز اقامت خود در لاس وگاس را که در ابتدا برای ماه می برنامه‌ریزی شده بود، به تعویق بیندازد.

اجرای بعدی برنامه‌ریزی شده منیلو در «وست‌گیت لاس وگاس ریزورت و کازینو» ۱۵ اکتبر است.

موسیقی لیلی سی‌برد: ترکیبی شیرین از وین، ولوت آندرگراوند و ایندی راک

زمانی که برای اولین بار با موسیقی لیلی سی‌برد از طریق آلبوم دوم او، «کوه زباله» (Trash Mountain) محصول ۲۰۲۵ آشنا شدم، او را در صحنه آلترناتیو کانتری دهه ۲۰۲۰ قرار دادم. دلیل خوبی هم برای این طبقه‌بندی وجود داشت؛ آهنگ «کوه زباله (۱ بعدازظهر)» او نمونه بارز ایندی راک با چاشنی کانتری است که پس از موفقیت‌های واکساهچی و ام.جی. لندرمان رایج شده است. با این حال، به نظر می‌رسد که این آهنگ به طور کامل نماینده کارهای سی‌برد نیست و قطعاً تمامیت آلبوم اخیر او، «کره‌های نور در راهند» (Lightspheres On Their Way) را توصیف نمی‌کند.

در حالی که تأثیر نیل یانگ در قطعات گیتار خشن «پورتال به گذشته» (Portal To The Past) به گوش می‌رسد، بخش عمده آلبوم شامل آهنگ‌های طولانی با فضاهای خالی زیاد و یک صدای پهن‌بافته قابل توجه است که هر دو از ویژگی‌های بارز یکی دیگر از تأثیرات اصلی او، یعنی گروه ولوت آندرگراوند هستند. او همچنین از گروه‌های گریتفول دد و وین به عنوان الهام‌بخش نام برده است، هرچند هرگونه اشاره به اینکه سی‌برد وارد قلمرو موسیقی جم بند شده، در بهترین حالت تقلیل‌گرایانه است. او به دنبال نوعی گستردگی است که به نمایش مهارت‌های ابزاری متکی نیست، بلکه به شکلی تأمل‌برانگیزتر از کاوش صبورانه می‌پردازد که با حال و هوای تاریک‌تر گروه‌های مذکور ارتباط برقرار می‌کند.

سی‌برد که اهل پنسیلوانیا است

متن آهنگ

, which often have to do with grief and memory and how those things feel like a drone in your mind? Is there anything to that?

I think so. I wasn’t thinking about that when I was doing it, but what I really appreciate in music is when I feel like the themes of the lyrics are reflected in the music, I think Leonard Cohen does a really good job of that, and I think that’s something I’ve always been trying to emulate. A lot of the times throughout my making of my songs, I’ve emulated that through dynamics, like the loud/quiet thing. I do that a lot. I just remember being in band class as a kid and my band teacher being like, “The most important thing is dynamics,” when I was with my saxophone. It’s like, “this piece is not moving if it’s just one sound the whole time.”

I feel like with singer-songwriters, there’s sometimes so much focus on the words that the music seems to get overlooked. But you seem to think as much about the musical textures as the lyrics.

I think that’s because I spent so much time being in the band. I have played in so many bands. I’ve been in so many bands where I’m not the front person. Honestly, only the last two and a half years have I been just doing Lily Seabird. Before that, every ounce of my energy was being poured into Greg Freeman’s project. I was really thinking about the music because I wasn’t the songwriter. So, I think in that way, being in the band, being just someone who’s in a songwriter’s band has influenced me on how I’m going to have my band sound or how it’s going to work. I think in that way, we don’t really have a classic thing in my band where it’s the songwriter in the band. We are a band, even though it’s called my name.

Before I let you go, I have to ask you about Ween. Because you love Ween and I love Ween. Do you have a favorite album?

I really like the live thing, the live Ween that has the five versions of “The Stallion” on it. What’s that one? It has a black-and-white cover.

All Request Live.

I love ripping that one sometimes. I really love a live album, to be honest.

Oh, me too.

I think that’s something I love so much about Ween, is that none of their albums sound the same and they never did anything because somebody told them to do it. It seemed like they just did what they wanted to do. And then the live show was just a crazy rock band. It’s so awesome.

I saw them a bunch back in the day, but seeing them in 2007, it was the darkest audience I’ve ever been a part of.

It’s dark vibes.

It was very druggy and weird. It felt like Altamont.

The dark jam-band vibes, I know them well, and it’s something that changes you and makes you feel really weird when you see it happening. Honestly, I’m addressing some of those vibes on this record.

I was going to say, your record doesn’t sound like Ween, but it does feel like the air above the Ween show. That dirty, heavy air.

Yeah, it’s the feel of the Ween audience.