زمانی که برای اولین بار با موسیقی لیلی سی‌برد از طریق آلبوم دوم او، «کوه زباله» (Trash Mountain) محصول ۲۰۲۵ آشنا شدم، او را در صحنه آلترناتیو کانتری دهه ۲۰۲۰ قرار دادم. دلیل خوبی هم برای این طبقه‌بندی وجود داشت؛ آهنگ «کوه زباله (۱ بعدازظهر)» او نمونه بارز ایندی راک با چاشنی کانتری است که پس از موفقیت‌های واکساهچی و ام.جی. لندرمان رایج شده است. با این حال، به نظر می‌رسد که این آهنگ به طور کامل نماینده کارهای سی‌برد نیست و قطعاً تمامیت آلبوم اخیر او، «کره‌های نور در راهند» (Lightspheres On Their Way) را توصیف نمی‌کند.
در حالی که تأثیر نیل یانگ در قطعات گیتار خشن «پورتال به گذشته» (Portal To The Past) به گوش می‌رسد، بخش عمده آلبوم شامل آهنگ‌های طولانی با فضاهای خالی زیاد و یک صدای پهن‌بافته قابل توجه است که هر دو از ویژگی‌های بارز یکی دیگر از تأثیرات اصلی او، یعنی گروه ولوت آندرگراوند هستند. او همچنین از گروه‌های گریتفول دد و وین به عنوان الهام‌بخش نام برده است، هرچند هرگونه اشاره به اینکه سی‌برد وارد قلمرو موسیقی جم بند شده، در بهترین حالت تقلیل‌گرایانه است. او به دنبال نوعی گستردگی است که به نمایش مهارت‌های ابزاری متکی نیست، بلکه به شکلی تأمل‌برانگیزتر از کاوش صبورانه می‌پردازد که با حال و هوای تاریک‌تر گروه‌های مذکور ارتباط برقرار می‌کند.
سی‌برد که اهل پنسیلوانیا است
متن آهنگ
, which often have to do with grief and memory and how those things feel like a drone in your mind? Is there anything to that?
I think so. I wasn’t thinking about that when I was doing it, but what I really appreciate in music is when I feel like the themes of the lyrics are reflected in the music, I think Leonard Cohen does a really good job of that, and I think that’s something I’ve always been trying to emulate. A lot of the times throughout my making of my songs, I’ve emulated that through dynamics, like the loud/quiet thing. I do that a lot. I just remember being in band class as a kid and my band teacher being like, “The most important thing is dynamics,” when I was with my saxophone. It’s like, “this piece is not moving if it’s just one sound the whole time.”
I feel like with singer-songwriters, there’s sometimes so much focus on the words that the music seems to get overlooked. But you seem to think as much about the musical textures as the lyrics.
I think that’s because I spent so much time being in the band. I have played in so many bands. I’ve been in so many bands where I’m not the front person. Honestly, only the last two and a half years have I been just doing Lily Seabird. Before that, every ounce of my energy was being poured into Greg Freeman’s project. I was really thinking about the music because I wasn’t the songwriter. So, I think in that way, being in the band, being just someone who’s in a songwriter’s band has influenced me on how I’m going to have my band sound or how it’s going to work. I think in that way, we don’t really have a classic thing in my band where it’s the songwriter in the band. We are a band, even though it’s called my name.
